DAG 01 – Zwitserland, Uri ,Flüelen
Liedje van vandaag: ‘Kings of Leon – WALLS‘
Om te beginnen een kleine disclaimer. Ik ben niet goed in vocabulair, dus vergeef me mijn spelfouten.
Dit is ook de eerste keer dat ik mijn woorden op “papier” zet en vind het spannend om mijn verhaal te delen. Maar zoals alles in het leven, ligt groei buiten je comfort zone. En daar begeef ik me hiermee dan behoorlijk in. Lees dit verhaal met gevoel en niet met een kritisch oog. Net als iedereen, probeer ik ook maar wat… Zo nu en dan, zal ik door de dag heen deze pagina updaten.
Thuis…
Om “thuis” te vinden moet je soms alles behalve thuis zijn. Wat is thuis eigenlijk? Is dat een woonplaats, een huis of een gevoel? Ik vind dat lastige vraag om te beantwoorden! Wat ik wel weet, is dat ik op één of andere manier mijn “woonplaats” in Nederland, niet meer als thuis ervaar. Er zijn wel elementen in mijn woonplaats waar ik enorm aan gehecht ben, maar definieert dat thuis? Precies zeven maanden geleden ben ik mijn thuis verloren. Een verhaal waar ik niet over in detail wil treden. Maar sinds die tijd ben ik thuisloos… Ik heb wel een dak boven mijn hoofd, maar dat is niet een thuis. Misschien kunnen we dan beter deductie toepassen, wegstrepen wat niet van toepassing is. Als we weten wat niet een thuis maakt, blijft er dan niet automatisch het juiste antwoord over? Dat is de zoektocht die ik nu met mezelf aanga, een deductie-reis opzoek naar een thuis. Wat is het niet, waar vind ik het niet en wat blijft er uiteindelijk over?
Mijn eerste stop is in Zwitserland, aan het Uri-meer. Ik heb heerlijk geslapen op een surfcamping. Het zachtjes klotsende water van het meer en de regen op het dak van de bus waren als een slaapliedje voor me. En als je dan wakker mag worden met dit uitzicht, zou dit zomaar als thuis ervaren kunnen worden. Maar is het dat ook? Die vraag beantwoord je niet in één dag en kennelijk ook niet in zeven maanden. De gedachte dat er misschien helemaal geen antwoord over blijft vind ik beangstigend. Maar daar kom je maar op één manier achter, toch?
Vandaag zal ik mijn weg vervolgen richting Italië. Ik ga daar op bezoek bij Jack. Een fantastische gast, die ik op mijn reis in Tenerife heb mogen leren kennen. Een vriendschap die op korte termijn, ongeacht de afstand, voor mij zeer waardevol is. Ik verheug me!
–
DAG 02 – Italië, Piëmont ,Borgosesia
Liedje van vandaag: ‘AWARE – Hymno’
Ik ben er, Italië!
Het was nog een behoorlijk stukje rijden. Als je op maps ziet dat je nog maar 129 km moet, reken ik automatisch, “ah, dat is van thuis naar Nijmegen”. Maar dat is in de Zwitserse en Italiaanse Alpen net even anders. Behalve de 17km lange Gothard-tunnel, waar het binnen in 36 graden was.
Ook heb ik behoorlijk wat file gehad en bij de grensovergang tussen Zwitserland en Italië was code oranje. Flinke onweer en regenbuien gehad. En heb uiteindelijk vier uren gereden over 129km.
De kilometers vreten je gedachten als zoete koek, en de muziek werkt haast therapeutisch. Alsof de muziek naar mij luistert in plaats van andersom. De foto’s die ik in gedachten maak zijn eindeloos. Jammer is het dat je niet overal even kan stoppen om een kiekje te maken. Maar goed, sommige dingen zijn er om even tijdelijk van te genieten. Maar ik verzeker je, het zijn allemaal stuk voor stuk prachtige herinneringen.
Maar uiteindelijk zijn al die kilometers en uren zitvlees het wel allemaal waard geweest, want ik werd onthaald met een smile van oor tot oor, “you motherfucker”, riep Jack. Haha dat zeggen we altijd tegen elkaar. Voelde heel bijzonder om Jack weer te zien, niet in een hostel, maar in zijn woonplaats.
Grappig genoeg zegt mijn eerste ingeving dat dit nooit mijn thuis zou kunnen worden. Begrijp me niet verkeerd, het is een prachtige plek en de omgeving is waanzinnig. Kijk waar ik geslapen heb… Ergens linksonder op een foto, naast het kerkje zie je m’n busje staan. Is thuis dan toch een gevoel of is het toch de plek?
Het reizen doet me wel goed. Het voelt een beetje alsof je zelf richting kan geven aan je leven. Misschien wel letterlijk. Iedere keuze die je maakt brengt je op een andere plek. En wat daar dan te wachten staat is een verrassing. Ook al heb ik op dit moment geen “thuis”, ervaar ik toch een soort van heimwee gevoel, maar niet naar Heerlen. Ik denk eerder naar de rust die ik een aantal jaren geleden had. Dat zou fijn zijn, als ik terug kom met meer rust. En O, wil je me een plezier doen? Luister dit liedje!
–
DAG 03 – Italië, Piëmont ,Cadegatti
Liedje van vandaag: ‘Lord Huron – The Night We Met’
Goede morgen!
Gisteren was echt een mega chille dag. Zoals Jack zei, ‘het was een El Medano dag’. Geen planning, gewoon kijken in het moment waar we zin in hebben en waar we naartoe gaan.
Rond de middag zijn we samen naar het park geweest waar Jack heeft leren basketballen. Het is wel leuk en interessant als je een rondleiding krijgt waar iemand is opgegroeid. Na even een half uurtje samen gitaar spelen zijn we samen gaan lunchen in een lokaal restaurantje naast een bouwmarkt. Zelfs daar is het meest simpele eten lekkerder dan de beste Italiaanse restaurants in Nederland.
Erna heb ik me bij Jack thuis mogen douchen en ben ik naar de kapper geweest.
Jack heeft me erna rondgereden door deze buurt en zijn favoriete plekken laten zien. Een klein stenen bruggetje die zo uit een Lord of the Rings film zou kunnen komen.
In de favoriete stad van Jack (Varallo), waar hij ook z’n tand verloren is vorige week, hebben we eigenlijk de hele dag vertoefd. Een waar doolhof met oneindige kleine Italiaanse straatjes en het meest lekkere pistache-ijs wat je maar kan wensen. Achter de stad staat een bijzondere berg, namelijk; de heilige berg. Waar gebouwen staan die het verhaal van de bijbel navertellen. Later is nog eventjes een vriendin van Jack aangesloten, die niet lang bleef omdat ze moest werken. Wij zijn erna nog gaan biljarten met wat biertjes en erna, zoals jongens nu eenmaal zichzelf makkelijk kunnen vermaken, stenen in de rivier gegooid.
We werden in de avond uitgenodigd om bij die vriendin eerder op de dag te blijven eten. Letterlijk in de middle of nowhere, in de bergen staat een oud Italiaans huis waar zij de onderverdieping huurt. Onderweg ernaartoe (want we moesten een stukje door het bos lopen) heb ik voor het eerst in m’n leven vuurvliegjes gezien. Wat een kadotje!
En rond 23:00 uur hebben we nog met z’n drieën pasta carbonara gegeten. Jack had gekookt en vond het zelf een ‘6-je’, ik vond het een ‘9’. Waarom geen ’10’? De parmigiano was op.
Rond middernacht zijn we naar Jack thuis gereden en ik had nog geen enkel idee waar ik bleef slapen. Na een kwartiertje google Maps uitgevogeld te hebben kwam ik op een rustige parkeerhaven halverwege een berg. Perfetto!
Ik heb heerlijk geslapen! Dit keer geen regen die me in slaap wiegde, maar een stilte die ik thuis nog niet eerder ervaren heb. Grappig dat ik onbewust thuis typ, maar ik bedoel Heerlen. Nu ga ik weer nadenken… ben ik dan toch meer gehecht aan dat stomme Heerlen dan me lief is? Of is het slechts de gewenning, omdat ik niet beter weet. Gisterenavond toen ik met Jack bij Desiré was eten, stelde ik mijzelf de vraag: ‘Zou ik hier kunnen wonen’? Ik ben er nog niet over uit. De stilte en het afgelegen zijn van alles heeft charme in mijn ogen, maar ik dan vraag ik me ook af, voor hoe lang is zo iets leuk? Ik merk dat ik wel iemand ben die behoefte heeft aan sociale contacten… maar ook aan rust en alleen zijn. Wat is dan de beste optie, afgelegen wonen en als je sociaal wil zijn dat opzoeken of meer in een sociale omgeving wonen en zoals nu de rust opzoeken als daar behoefte aan is?
Stof tot nadenken! Maar nu eerst een lekkere koffie en een sigaretje!
–
DAG 04 – Italië, Piëmont ,Borgosesia
Liedje van vandaag: ‘Paolo Nutini – Writer’
Vanochtend naar Jack thuis gereden en daar gedoucht. Vervolgens zijn we in een klein zaakje Varallo bij een vriendin van Jack een cappuccino gaan drinken met een lekkere choco croissant erbij. Daarna doorgereden Monte Rosa. Tijdens het rijden zijn er mooie gesprekken. Veel onnozele dingen, maar ook diepgang. Jack hoorde een uitspraak van iemand ‘Even if you never give up, doesn’t mean you’re gonna make it’. Haha, niet geheel optimistisch, maar zeker wel waar. Voor mij misschien wel een reminder dat je zeker niet moet opgeven, maar dat er geen garanties zijn in het leven.
Een hike tocht van 10km waar we uiteindelijk bij een berghut uitkwamen met een grote gras wijde, waar we heerlijk gelucht hebben. En de mafkees had zijn nieuwe schoenen aangetrokken welke dus nog niet ingelopen waren en dus pijn deden. En wat doet Jack dan? Van beneden tot boven op blote voeten… Ik denk als je hier opgroeit, je toch een andere mentaliteit hebt dan wij in ons brave kikkerlandje. Voor mij was het best afzien… haha ben niets meer gewend en dat roken moet ook echt stoppen. Zodra ik terug in Nederland ben, stop ik met roken. Dat ga ik hier achterlaten! (ja, alweer)We liepen net één meter voorbij de refugio en van opzij kwam een behoorlijk grote berggeit aanlopen. Maar voordat ik m’n camera uit de tas had gehaald, was hij natuurlijk allang weer weg. Maar met een beetje geduld en goed opletten welke route de beestjes lopen, heb ik alsnog best een aardige foto kunnen maken.
Ik merk dat deze reis en het maken van dit blog mijn passie in fotografie weer aanwakkert. De foto’s worden nu gemaakt om een verhaal te versterken. Het is toegepaste fotografie, in plaats van alleen maar foto’s maken om foto’s te maken. En daar ben ik erg blij mee!
Na de wandeltocht terug zijn we bij de broer van Jack op bezoek geweest. Meer duidelijk hoe ik niet wilde wonen trof ik daar aan. Alhoewel ik altijd droomde van een afgezonderd leven, word me beetje bij beetje, steeds meer duidelijk dat ik daarvan terug aan het komen ben. Het zal ook te maken hebben met de leefwijze van de personen waar ik thuiskom en de inrichting die ze hebben. Maar daar probeer ik wel doorheen te kijken. Om terug te komen op de vraag van gisteren, wat is beter, afgelegen wonen en dan de sociale contacten opzoeken of andersom? Ben ik stiekem van mening dat andersom toch een betere optie voor mij zal zijn. Niks ten nadelen van de personen die wel zo willen wonen. Ik begrijp het volkomen. Maar nu ik hier en daar mag proeven aan de levens van andere mensen, kom ik er wel steeds meer achter wat niet op mij van toepassing is.
Minder leuk aan gisteren was dat halverwege de heenrit, mijn gloeispriaallampje van de bus begon te knipperen. In grote lijnen niet een heel spannende melding, maar voor mij ergerlijk genoeg, aangezien ik al heel wat centjes, energie en traantjes in die bus gestoken heb… misschien is heel wat zelfs een understatement. Toch zijn we uiteindelijk terug naar Varallo gereden om daar nog een potje te biljarten en een pizza te eten. Maar toen ik Jack thuis afzette en richting mijn slaapplek aan het rijden was, lichtte ook het motormanagement lampje op. Ik dacht dat ik explodeerde en wilde het liefst dat ding in de fik steken. Ik ben maar, in plaats van ergens totaal afgelegen bovenop een bergtop te gaan overnachten, terug naar de stad gereden. Stel dat ik misschien afgesleept moet worden, is dit veel beter en dan ben ik ook sneller in de buurt van een garage en Jack, mocht het nodig zijn. Ik ben gestrand op een parkeerplaats naast het station wat niet meer in gebruik is. Het fijne aan deze locatie was dat er een klein “restaurantje” naast ligt. Dus vanochtend zelf geen koffie gemaakt, maar verse koffie uit een echt goed koffieapparaat.
Om 10:00 uur ga ik hier naar een lokale garage waar ze de bus misschien kunnen uitlezen. Hopelijk is het iets kleins, maar hoe dan ook is de ergernis groot. Ik hoop dat ik het vertrouwen weer terug krijg in de bus, want 17km door de Gothard-tunnel met het risico dat dit hok ermee ophoud vind ik geen fijne gedachte. Enfin, ik ben in ieder geval al meer tot rust gekomen dan gisterenavond, ik zal vanmiddag een update plaatsen wat er met de bus aan de hand is.
Ciao!
Oké, ik ben net terug van de Volkswagen garage, waar een super lieve mevrouw goed engels sprak.
De monteur heeft de bus uitgelezen met de computer en er waren geen grote storingen. Het is hoogstwaarschijnlijk de tempratuursensor van de uitlaat. Óf de sensor is kapot, óf de kabel. Maar hoe dan ook kan ik er gewoon mee verder rijden en ze hebben de foutmelding eruit gehaald. Wel zei de vrouw dat de melding wel terug kan komen, maar dat ik er dan gewoon mee verder kan rijden.
Ik vertelde de vrouw dat ik het wel spannend vind om door de Gothard-tunnel te rijden en daarop had zij een totaal andere route voor me uitgestippeld. Waarbij ik in Zwitserland met de auto de trein op kan, dat scheelde me weer kilometers. Echt een super aardige vrouw! Ze is getrouwd met een Belg en sprak ook een beetje Nederlands. Ze was oprecht geïnteresseerd in wie ik ben en wat me naar Italië bracht. Ik vertelde mijn verhaal in een notendop en ze vond het heel leuk om mijn blog te volgen en in contact te blijven. Hoe leuk is dat!?
Vol met goede moed verliet ik de parkeerplaats, maar na twee bochten waren beide lampjes weer aan. Ik moet het maar loslaten en gewoon gaan rijden. Als ie er mee stopt, dan stopt ie er maar mee!
–
DAG 05 – Italië, Piëmont ,Borgosesia
Liedje van vandaag: ‘Marc Scibilia – More To This’
Buon Giorno!
Ik heb wederom heerlijk geslapen vannacht. Dit keer ben ik wat voorzichtiger met de kilometers. Ik weet dat de bus een probleem heeft en wil mijn geluk niet tarten. Dus ik vermijd de onnodige kilometers en ben op dezelfde plek als gisteren blijven slapen. Een grote parkeerplaats van een treinstation wat buiten werking is. Wel op een andere plek, maar toch niet helemaal.
Gisteren was echt een topdag! Het gedoe met de bus heb ik gelukkig snel los kunnen laten en Jack heeft echt een lekker ontbijt gemaakt. Advocado-toast en bruschetta! Ik heb er met de telefoon een foto van gemaakt, maar jullie weten wel hoe zo iets uitziet…
Erna zijn we samen naar Lago d’Orta gereden. En eigenlijk voor het eerst in deze regio dat ik dacht. ‘Joa, hier zie ik mezelf wel wonen’. Wat een omgeving! Een prachtig meer omringd met kleine pittoreske dorpjes en veel kerkjes. Op het meer vind je een klein eilandje met waanzigge villa’s erop.
Met het veerbootje zijn we naar de andere kant van het meer gevaren. Daar hebben een sandwich en vanzelfsprekend een lekker Italiaans ijsje gegeten. Op de terugweg zijn we op het eilandje gestopt. Je loopt een rondje door het stadje op het eiland in nog geen tien minuten. Natuurlijk als je met een fotograaf loopt, kan je er wat langer over doen.
Jack vroeg mij of ik het erg vond als we nog even naar zijn favoriete skateparkje gingen. Tuurlijk niet!
Ik begrijp dat dat jouw uitlaatklep is en als we toch in de buurt zijn, vind ik het al helemaal geen probleem. Kan er van genieten hoe iemand iets met volle passie uitoefent. Misschien kan ik dan wel een toffe foto voor hem maken.
Op de weg terug had Jack het spontane idee om nog op een mooie plek de zonsondergang te zien. Een soort van Toscaans landschap maar dan tussen de bergen in. Werkelijk prachtig! Toen we bij Jack waren heeft hij een lekkere pasta geïmproviseerd, dat kunnen die Italianen wel.
Ik denk dat ik toch al ietwat wijzer geworden ben op deze reis. Ik ben meer een sociaal iemand, die in de buurt van vrienden wil wonen en wanneer nodig de rust opzoekt. Ik weet nu iets meer in welke richting ik moet zoeken. Het blijft een grijs gebied, je kan ook redelijk afgezonderd wonen maar toch in de buurt van sociale contacten. Maar dat echt remote en afgelegen wonen kan ik uit mijn systeem zetten. Winst! Het vuurtje in fotografie begint op te laaien. Als een soort van te hete slok koffie voel ik het branden in m’n borstkas. Ik omarm het gevoel… daar ben je weer! Ook al houd ik nu dit blog bij, vind het ik erg lastig dat ik mijn avonturen en groeiproces niet kan delen met een specifiek iemand. Dat raakt me nog steeds, maar ook dat hoort kennelijk bij mijn groeiproces. Ik heb een dierbare vriend waarmee ik daar goed over kan praten. In alle open- en eerlijkheid, zonder oordeel. Dat is voor mij heel waardevol en daar ben ik ook heel dankbaar voor! Ook dat is iets waar heel veel over nadenk, vriendschap. Wat definieert een goede vriendschap? Kennelijk speelt afstand geen rol, daar ben ik inmiddels wel achter. Het aantal jaren dat je bevriend bent ook niet, daar ben ik ook sinds kort achter. Welke mensen je om je heen verzameld is enorm belangrijk. Ik zeg altijd je word één van de vier. Ga met drie slimmeriken om en je word de vierde, ga met drie criminelen om je word de vierde. Enfin, je snapt ‘m. Kunnen vrienden mede bepalen wat een thuis is?
Kon m’n hoofd maar eens voor een uurtje uit… zou zeer fijn zijn!
–
DAG 06 – Italië, Piëmont ,Borgosesia
Liedje van vandaag: ‘Atmosphere, Slug, Ant – The Loser Wins’
Goede morgen!
De dagen vliegen voorbij. Dag zes is alweer aangebroken en voor mijn gevoel is het pas dag drie. Time flies when you’r having fun is geen cliché. Ik heb wederom heerlijk geslapen in mijn bussie. Ik ben er nu zo aan gewend geraakt dat ik na twee minuten niet eens meer door heb dat ik op een parkeerplaats lig. Ik kan me nog herinneren dat in het begin, ieder geluidje wat je hoort, je alert bent. Maar nu zijn de geluiden van buiten hetzelfde als dat je huis hier en daar kraakt. Ik slaap overal doorheen en word iedere ochtend exact om 08:15 uur wakker. Ik sta wederom op de parkeerplaats van het station, het is gewoon een goede plek en niet ver rijden. Plus er is een klein cafétje naast… cappuccino en een pistachio croissant zijn een prima start van de dag!
Gisteren was een “chill-dag”. We hebben eigenlijk niet veel ondernomen. Ook wel eens lekker. Ik heb de hele ochtend eigenlijk in en rondom m’n busje gehangen. Muziekje op en geschreven. Ook al heb ik het behoorlijk naar mijn zin hier, merk ik dat ik veel dingen moet processen. Daar moet je dan ook de tijd voor nemen, anders haalt het je op een ander moment weer in. Ik ben veel bezig geweest met ‘vriendschap’ en wat dat inhoud. Het is niet zomaar in een hokje te plaatsen. Het is heel specifiek en geen één vriendschap is hetzelfde. Iedere verbinding is uniek en behoeft een andere in- en output. Het gevaar daarvan is dat er bij iedere verbinding ook een soort van verwachtingspatroon ontstaat. En iedere verwachting die je zelf creëert, is ook een potentiële teleurstelling. ‘Jij’ creëert die verwachting voor de ander, terwijl de ander daar geen weet van heeft. En als die persoon dan die voor hem of haar onzichtbare verwachting niet nakomt, is die persoon het schuld ook nog. Mag je dan geen verwachtingen bij niemand hebben? Nee! Ik denk dat iedere verbinding tot op zeker hoogte verwachtingen van elkaar mag hebben. Want dan kan je ook op iemand beginnen te bouwen. En soms kan je jaren lang bouwen op iemand en uiteindelijk toch teleurgesteld worden. Mensen veranderen, iedere dag… Wegen kunnen zich scheiden… wegen kunnen zich kruissen. Verbindingen komen en gaan. Je gaat een keer teleurgesteld worden… En je gaat een keer iemand teleurstellen.
Voor mij is vriendschap, dat iemand voor mij een prioriteit is. En ik een prioriteit voor hen ben. Een verbinding waarin ik volledig mijzelf mag en kan zijn. Zonder oordeel en zonder afgunst. Iemand die eerlijk durft te zijn en niet alleen maar zegt wat je wil horen. Iemand die mij met de beste intenties behandeld…. en andersom natuurlijk. Iemand die tijd voor je vrij maakt. Het domste antwoord in de wereld vind ik “ja, ik heb het druk!”. Is gewoon bullshit, ik ben kennelijk gewoon geen prioriteit voor jou. En dat is prima, dat mag. Maar dan gaat de vorm van deze verbinding anders worden en ga ik mijn verwachtingen vanuit jou bijstellen, want anders ga ik voor mezelf een teleurstelling creëeren. Een vriendschap is dus dynamisch en blijft constant veranderen. En als je beide veranderd maar wel op dezelfde frequentie blijft , is het goed. En vooral niet blijven vasthouden aan een verbinding die niet werkt.
Dit was dus alleen mijn hersenspinsel van gisteren 10:00 uur tot 10:05 uur. Dan heb je een beetje een idee hoe mijn hersenpan werkt…
Rond een uur of 13:00 ben ik naar Jack thuis gegaan, heerlijk mogen douchen en Jack heeft me het begin van een gitaarliedje geleerd. Erna zijn we naar een basketbalveldje verderop gereden waar Jack wilde basketballen en ik met de drone wat foto heb gemaakt. Erna hebben we met nog twee vrienden van Jack op het terras gezeten, paar drankjes gedaan, pizza gehaald en bij een vriend thuis opgegeten. We hebben echt hard gelachen en ben dankbaar voor hoe fijn ik in de groep word opgenomen. Stuk voor stuk zijn het allemaal super goede gasten met een hart van goud.
Ik ben het denken om wellicht vandaag al aan mijn terugrit te beginnen. Omdat de bus niet helemaal in orde is, wil ik twee dagen speling hebben. Stel dat hij het begeeft ergens onderweg, dan kan ik met de ANWB dingen regelen en kijken hoe ik terugkom.
Ik ga nog zo’n cappuccino bestellen.
Ciao!
–
Ik wist het! Ik voelde het al aan… Ik ben vandaag al vertrokken zodat ik een aantal dagen speling had, mocht de bus mij in de steek laten… Voila! Dat het motormanagement-lampje en het gloeispiraal-lampje brandde, vond ik al spannend. Nog geen anderhalf uur verder springt mijn acculampje op rood. Google zegt: “Als het rood acculampje brandt tijdens het rijden, betekent dit dat er een ernstig probleem is met het laadsysteem van de auto. Dit kan duiden op een defecte dynamo, een gebroken riem, of een ernstig elektrisch probleem“.
Je kan van alles gaan verzinnen… moet zo zijn… alles gebeurt met een reden… bla bla… fuck dat effe!
Gelukkig ben ik nu kalm… druk maken heeft geen zin, maar het liefst steek ik dit ding in de fik nu! Maar waar slaap ik dan? Het lampje ging ook nog eens aan op een kronkelweg door de bergen. Niet bepaald een optimale plek om stil te komen staan. Ik kon twee dingen doen; snel stoppen voordat het probleem groter werd of doorrijden naar een veilige plek. Dat tweede heb ik gedaan. Ik ben gestrand in Varzo, 228km van de Zwitsere grens. En moet eerlijk zeggen… er zijn ergere plekken om stil te komen staan. Een prachtig dorpje aan de voet van een berg. Het is rustig en er zijn weinig mensen.
Ik belde de ANWB en als kers op de taart had ik ook nog een vrouw aan de lijn, die van “V VAN VIKTOR” de letter “A” wist te maken… Maar goed, morgenochtend om 08:00 uur word ik opgehaald door de lokale hulpdienst hier en dan word ik naar de garage gebracht. Kijken wat daar uit komt. Misschien valt het te repareren en anders met een vervangend voertuig terug naar huis, de bus mogen ze houden. Ik baal wel enorm, want ik had nog twee dagen Zwitserland op de planning. Maar goed, alles gebeurt met een reden, toch?
En oja, dat wilde ik nog zeggen. Ik heb vele mooie en positieve reacties mogen ontvangen op dit blog. Dankjewel daarvoor! Wat fijn en bijzonder dat jullie het lezen en dank jullie wel voor de mooie, lieve berichten. Doet me goed!
Keep you posted! Arrivederci!
–
DAG 07 – Italië, Piëmont, Beura-Cardezza
Liedje van vandaag: ‘Stef Bos – De Weg’
Buon Giorno!
Ondanks alle stress die ik ervaar met de bus heb ik gelukkig goed kunnen slapen. Voordat ik ging slapen werd ik nog getrakteerd op een onweersbui achter de berg, waar ik geparkeerd stond. Iedere flits zorgde voor een mooi silhouet van de berg. Ik was redelijk op tijd op (07:45) en de sleepdienst kwam rond 08:15. Ik had dus nog even tijd voor wat foto’s te maken en een pistachiocroissant met een cappuccino naar binnen te duwen.
Gisteren zei ik dat het rustig was. Maar in de ochtend zit het halve dorp in het enige barretje van Varzo.
Er stond nog een mooi appartement te huur. Het zette me even aan het denken. Maar hier is letterlijk geen fuck te beleven. Het grappige is dat als ik tegen een lokaal iemand vertel hoe mooi ik het hier vind, ze allemaal reageren met ‘Mwoa, valt wel mee’ of ‘Ja, Vind je?’. Iedere keer weer als ik dat hoorde dacht ik bij mezelf… tuurlijk… Ik zie de schoonheid van mijn eigen woonplaats ook niet meer. Misschien is het inderdaad geen goed idee om naar zo’n locatie te verhuizen. Je gaat het voor lief nemen en de schoonheid wordt een vanzelfsprekendheid. Als ik doorvraag waarom mensen het hier niet zo mooi meer vinden, zegt eigenlijk ook iedereen dat de bergen claustrofobisch werken. Ze voelen zich gevangen en bedrukt door de bergen. Ze zien geen horizon en hun wereld voelt klein. Zo heb ik er nog nooit over nagedacht.
De sleepwagen komt.
Een super aardige man, die niet heel goed Engels spreekt, maar wel zijn uiterste best doet stapt uit. Wat ik met de Italiaanse taal heb, heeft hij met Engels. Maar de combinatie van onze beide gebreken was precies genoeg om elkaar te begrijpen. Vaak was alleen een knikje met het hoofd voldoende. Ook hij vertelde mij dat de bergen een gevangen gevoel geven, zeer interessant! Gisteren toen mijn dashbord een disco begon te worden, had ik ervoor gekozen niet door de tunnel te rijden. Moet er niet aandenken dat je midden in een tweebaans tunnel stil komt te staan. Er moet maar net een vrachtwagen achter je rijden met 100km/u.
De bus staat nu bij de Volkswagen garage in Beura-Cardezza. Laten we zeggen, precies de plek waar het accu-lampje ging branden. Moest er wel een beetje om lachen. Terwijl ik dit blog schrijf zit ik lekker op een terrasje, omringd door een mooie omgeving en aardige locals. Naast me komt een oud vrouwtje zitten met een zuurstoffles om haar schouder en een slangetje in haar neus… ze steekt een sigaret op. Het zou een goede foto zijn, maar ik laat het. Denk dat ik de enige buitenlander hier ben. Alhoewel iedereen hier Italiaans tegen mij praat en ik reageer met ‘Scusa non parlo italiano, solo inglese’. Kijken ze me aan alsof ze water zien branden. ‘Non sei italiano?’. Nee ik ben geen Italiaan. De bus staat bij de Volkswagen garage en ze bellen mij zodra ze meer weten.
Ciao ciao!
–
Okay, ik kreeg zojuist telefoon en de mevrouw aan de andere kant van de lijn zei eigenlijk al direct dat het geen goed nieuws was.
De uitlaatsensor en de dynamo is kapot. Ik dacht eigenlijk, waarom is dat geen goed nieuws? Ik hoef niet afgesleept te worden en hij valt gewoon te maken… Het slechte nieuws was dan ook de kosten. Namelijk €1340… auwtsj!
Vandaag worden de onderdelen besteld en worden morgen geleverd. Ze vroeg of ik een slaapplek had… Ja, die staat nu bij jullie binnen in de garage. Maar ik mag de bus achter de garage zetten en dan daar overnachten. En dan morgen ochtend om 08:00 wordt de bus gefixt en kan ik rond 15:00 mijn reis vervolgen. Jammer genoeg is deze plek haast uitgestorven. Het is een lange industrieweg waar 90% gesloten is en that’s it! Ik ga zo vragen of ze mij een verlengkabel naar de bus kunnen leggen. Dan kan ik in ieder geval in de bus Netflixen. Er zit niks anders op dan even pas op de plaats te maken.
Hopelijk hebben jullie een fijnere dag!
–
Het is vreemd.
Ik ben nog nooit eerder ergens “gestrand” geweest. En al helemaal niet alleen. Het noodgedwongen stilstaan begint aan mijn gedachtengoed te vreten. Opeens word ik verplicht niets te doen. Ik word terug aan het begin van de tijdlijn gezet. Wat is er in hemelsnaam allemaal gebeurt. Al lijkt het soms van buiten goed te gaan, is het binnenin een puinhoop. Het doet me denken aan het liedje van en Stef Bos & Diggy Dex – Ons Hoofd Is Een Huis. En dat ik nu moet zeggen ‘sorry dat het niet is opgeruimd’ of ‘let niet op de rommel’. De afgelopen negen maanden is er zo bizar veel gebeurt dat ik mijzelf moet knijpen of het allemaal wel echt waar is. Ik schrik ervan dat ik negen maanden schrijf. Holy shit, we zijn bijna een jaar verder! Absurd!
De gedwongen stop laat me voelen hoe moe ik eigenlijk ben. Moe van het constant invullen van een leegte die niet gevuld lijkt te raken. Hoeveel ik ook onderneem en hoe zeer ik ook mijn best doe, lijkt het alsof ik water naar de zee draag. Het voelt alsof je midden op zee zit, zonder kompas, zonder richtingsgevoel. In de verte zie je land. Je roeit er naartoe, maar hoe dichterbij je komt, zie je dat het slechts wolken zijn die langzaam weer verdampen. Dit gebeurt niet één keer maar meerdere keren. En na een stuk of tien keer, geloof je nummer elf niet meer. Het zal wel… Op dat punt begeef ik me nu een beetje… Het zal allemaal wel. Hoe meer ik er over nadenk, zijn alle leuke dingen die ik afgelopen periode meegemaakt heb, slechts pleisters op een wond geweest, die ik niet de tijd gun om te helen. Je kan oneindig pleisters op je knie blijven plakken, maar als je blijft hurken zal de wond altijd open blijven gaan. Dit wil niet zeggen dat ik niet mijzelf ben geweest of dat ik er niet van genoten heb, dat ben en heb ik zeer zeker! Maar daarmee kom je niet tot de kern.
Is mijn bus dan toch met voorbedachte raden ermee gestopt? Tot hier en niet verder Bjorn? Ik ben altijd een spiritueel iemand geweest en geloof er heilig in dat er meer is dan dit fysieke leven zoals wij het ervaren. Je word in een wereld gegooid waar je niet om gevraagd hebt, zonder handleiding, zonder dat iemand je de spelregels uitlegt. Hier, zoek het maar uit. Maar wanneer wordt het nou eens duidelijk wat van dit alles de bedoeling is? Hoezeer ik ook mijn best doe mijzelf te vinden; wat ik wil, waar ik heen wil, hoe ik daar kom en wat voor nut het allemaal heeft, lijkt het allemaal weinig impact te hebben. Moet ik wel opzoek naar antwoorden? Of heb ik die al en moet ik opzoek naar de juiste vragen? Ik weet het ook niet, maar ik word er langzaamaan zo moedeloos van.
De afgelopen tijd heb ik het gevoel gehad dat ik vast zit in een cirkel waar ik niet kan uitbreken. Mijn woonplaats voelt niet meer als thuis… maar waar ga je dan heen? En waar je ook heen gaat, daar heb je geld voor nodig. En dat geld verdien ik op de plek waar ik niet meer wil zijn. Dat was mijn gedachten de afgelopen periode. Tot deze reis me heeft laten inzien dat ik misschien toch meer gehecht ben aan mijn woonplaats dan ik dacht. Fijn… al het werk van de afgelopen zeven maanden wordt teniet geslagen in zes dagen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb hier echt een fantastische week achter de rug. Weliswaar met wat tegenslagen hier en daar. Maar het overgrote deel heb ik genoten. Er zijn veel herinneringen gemaakt, mooie herinneringen die mij eeuwig zullen bijblijven. In mijn Human Design staat dat ik moet wachten op uitnodigingen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Ik had deze reis voor geen goud willen missen. Naast de herinneringen, heb ik veel mooie plekken mogen ontdekken, veel nieuwe mooie mensen mogen ontmoeten, vrienden gemaakt, een dierbare vriend nog beter leren kennen en uiteindelijk een puzzelstukje van mezelf mogen terugvinden. En precies dat maakt het zo confronterend.
De quote “Even if you never give up, doesn’t mean you’re gonna make it” omvat deze reis in één zin. Ondanks dat ik tijdens deze reis iets wijzer geworden ben, en erachter gekomen ben wat ik niet wil, voelt het toch als een stap terug. Het idee dat ik afgelopen zeven maanden wellicht de verkeerde kant opgeroeid ben en het slechts een wolk was wat nu verdampt is, moet ik verwerken.
Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?
Eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin om terug naar Nederland te gaan. Het maakt niet uit of ik drie weken naar Tenerife ga en vervolgens na drie weken weer twee weken terug ga, kort vier dagen naar Zwitserland ga, een paar dagen Luxemburg of na deze reis terug naar Nederland kom… ik kom nergens thuis. En dat begint me op te breken. Er moet echt iets gaan veranderen… en snel…
Ik heb er lang over nagedacht of ik dit ook allemaal op het blog zou zetten. Maar ach, waarom ook niet? Het is wat het is en ook dit ben ik.
–
DAG 08 – Italië, Piëmont, Beura-Cardezza
Liedje van vandaag: ‘REYN – Avant Que Je N’Oublie’
Goede morgen!
Laten we maar zeggen dat ik goed geslapen heb.
Gisterenavond wilde ik me graag douchen… maar ja, ik sta geparkeerd achter een Volkswagen garage die in een uitgestorven stad staat. De dichtstbijzijnde plek waar ik me kon douchen was in een motel waar ook veel truckers stoppen, een stad verder. Het was drie kilometer lopen langs de hoofd weg. Een behoorlijk gevaarlijk stukje om te voet te doen. Maar als ik iets wil, ga ik ervoor. Op een geven moment werd het onmogelijk om nog door te lopen zonder dat je op de rijbaan liep. Ik heb ervoor gekozen een kilometer terug te lopen en met een omweg, binnendoor naar het motel te komen.
Het waren geen super schone douches, maar als je je slippers aanhoud en je raakt de muren niet aan, was het te doen. In het motel was ook een restaurant. Ik had honger en wist dat er verder in de regio niets was waar je wat warms kon eten… waarom ook niet dan? Truckers zijn meestal hongerige mensen, de porties zullen wel goed zijn dacht ik. Je kon een heel menu, voor-, hoofd- en nagerecht krijgen voor €14. Na het voorgerecht zat ik al vol. Ik had geen ruimte in mijn rugzak om mijn camera mee te nemen. Maar een paar kiekjes met de telefoon zijn net zo goed.
Dat stuk teruglopen zag ik echt niet zitten. Ik besloot maar langs de weg te gaan staan met mijn duim uitgestoken. Kijken of er een gek is die mij even kan afzetten. Tot mijn grote verbazing stopte de eerste auto al. Ik heb nog nooit eerder gelift, maar als het zo makkelijk gaat, wie weet hoeveel keren er nog gaan komen. Het was best leuk, want de dynamiek in de auto wordt meteen interessant met over en weer vragen. Ik ben erna mijn bus ingekropen. Nog twee afleveringen van Dexter gekeken en een poging tot slapen gedaan. Zonder succes… 03:40 uur heb ik nog op de klok gekeken en om 07:00 uur moest ik alweer eruit, want de monteurs gaan er om 07:30 uur mee aan de slag. Zombie-mode: “aan”.
Ik zit op hetzelfde terrasje als gisteren. Een cappuccino een een croissant zijn tegenwoordig mijn standaard ingrediënten voor het ontbijt geworden. De bus wordt op dit moment gefixt. Dat geeft mij nog even de tijd om mijn laatste rib uit mijn borstkas te trekken…. wat een ellende!
–
Van 07:30 tot 17:00 uur heb ik gewacht op m’n bus. Tot 14:00 uur heb ik bij een klein zaakje op het terras gezeten en van 14:00 tot 17:00 uur bij de Dealer zelf. En ik heb niet eens een bekertje water aangeboden gekregen, laat staan een kop koffie. Het lijkt wel alsof ik bij Wealer zit.
Nadat de monteur terug kwam van de proefrit, reed hij weer de garage in… ik hou m’n hart vast… wat nu weer. De man van de balie zei dat ze alleen even laatste check deden. In mijn logica heel vreemd. Je hebt 9,5 FUCKING UUR aan dat hok gewerkt…. En na de proefrit denk je dan… “ah, doe nog even een check van het motorblok”. Heel vreemd… zal wel aan mij liggen. Ik heb kut en nauwelijks geslapen, ben moe, emotioneel, gefrustreerd en m’n geduld is op. Het zal me niks verbazen als ik in Zwitserland weer stil komt te staan… maar dan gaat ie de klif af.
–
Ik wist al dat het niet klopte. Kennelijk was er ook opeens een diesellekkage… Ahuhm… ik heb mijn hoofd zes keer onder die motorkap gestoken voor ik vertrokken was. En ik garandeer je, er was geen diesellekkage. Dan was ik namelijk nooit vertrokken. Toeval wil ook dat de lekkage exact boven de dynamo was, die dus vervangen moest worden. Ik vroeg dus, hebben jullie de dynamo van boven of onderaf vervangen? Het antwoord was ‘boven’. ‘Dus jullie hebben dat moeten weghalen om de dynamo te kunnen plaatsen? ‘Si’…
Dan hebben jullie het kapot gemaakt en gaat deze man niks betalen… met als gevolg een hoop Italiaans geblaat wat ik niet verstond. Gelukkig was mijn non-verbale communicatie wel in het Italiaans te verstaan en zei hij op gebrekkig Engels dat hij het onder de garantie zou laten vallen… wat heb ik een hekel aan Volkswagen Garages gekregen. Hij probeerde het recht te praten met dat de bus al oud is en het onderdeel versleten was. Dan had je maar voorzichtiger of kundiger te werk moeten gaan. Ik betaal niks. O, en ik kon niet in de bus slapen, de bus startte niet meer en moest binnen blijven. Het enige beetje thuisgevoel wat ik heb, laat me in de steek… pffff… Het zal wel karma zijn dan. Als klapper op de vuurpijl kreeg ik te horen dat het onderdeel besteld moest worden. Vrijdagochtend komt ie binnen.. heel fijn dit!
Uiteindelijk zei ik dat ze me maar een auto moesten geven. Door hun schuld zit ik nu extra lang vast dit klote dorp. Dan zorg ook maar dat ik een stad verder kan komen. Gelukkig begreep hij dat wel en gaf me de sleutel van een Skoda. 5,5km verderop heb ik het enige hotel kunnen vinden wat wél onder de €100 per nacht was. En Booking.com zijn ook zwijnen. Want de eerste keer dat ik keek was het €84 p.n. En tien minuten later stond er opeens €87 p.n. Dan zeggen ze “Je hebt geluk, dit is de laatste kamer”. Kom ik aan in het hotel en vraag ik aan de receptie hoeveel kamers ze nog vrij hebben, ‘Ooh nog genoeg, maak je maar niet druk’. En daarnaast heb ik niet eens de kamer gekregen die ik geboekt heb. Maar het leek me verstandig om mijn huidig temperament er maar geen punt van te maken.
Na een half uur douchen ben ik maar naar het centrum van de stad gelopen… Even afschakelen. Via Maps heb ik een lekker tentje gevonden en de pizza daar was echt onvoorstelbaar lekker en zo groot dat ie niet eens op het bord pastte.
Ik lig op mijn kamer en het hotel is zo gehorig dat ik volgens mij mijn buurman zijn nagels hoor knippen. Ik denk wel dat ik zo in slaap val, ik ben op! Ik voel me net als een afgebrande lucifer, maar dan ene die je als ie bijna op is, snel met natte vingers aan de andere kant vast pakt, zodat hij helemaal zwart is.
Wat zal ik zeggen? Morgen weer een dag?
–
DAG 09 – Italië, Piëmont, Domodossola
Liedje van vandaag: ‘The Wanderer – Aren’t You Meant To Fly – Live’
Buongiorno!
Uiteindelijk heb ik gelukkig goed geslapen en werd wakker met een prachtig zonnetje wat net door de gordijnen heen scheen en werd getrakteerd op een fijn uitzicht vanuit mijn kamer.
Ik heb niet heel lang geslapen, maar meer uurtjes dan gisteren. Ondanks dat ik gisteren helemaal opgebrand was, kwam ik niet in slaap. Ik heb nog een aflevering van Dexter gekeken op Netflix. De aflevering ging over een hotelkamer dat volledig besmeurd was met bloed, het was kamer 103. Dat getal kwam later in deze aflevering nog vaker terug. Ik dacht alleen maar, ben ik even blij dat ik kamer 204 heb. Zou echt freaky zijn geweest, haha! Vanochtend ben ik naar beneden gegaan, bij de boeking was ontbijt inbegrepen en kon wel een kopje koffie gebruiken. De eigenaar van het hotel komt naar me toe en zegt ‘If you want, I have a better room for you. It’s a little bit bigger and has a balcony’. Laat maar komen dan! Hij legt de sleutel voor m’n neus op tafel… kamer 103… HAHAHA! Ik verzin het niet!
Ik weet nog niet wat ik ga doen vandaag, ik heb een auto en het weer is prachtig. Misschien eerst even rustig wakker worden. M’n gedachtes op orde krijgen en op Google Maps de omgeving verkennen. De dag is jong en ik hoef nergens heen. Piano piano!
–
Oké, genoeg geweest Bjorn. Je hebt nu twee dagen kunnen jammeren, raap je bij elkaar en terug naar de kern. Je deductie-reis naar een thuis. Je zit in Italië vriend, er zijn ergere plekken om vast te zitten. De woordspeling wordt me nu pas duidelijk. Ik zit “vast”…
Het enige wat ik kan doen is de tijd uitzitten en het laten zijn. Hoe meer duidelijk moet je het voorgeschoteld krijgen? Als er ik even verder over nadenk, zit ik in principe helemaal niet vast. Ik zit noodgedwongen op een plek waar ik liever niet wil zijn. Alleen met geduld en de situatie te aanvaarden zoals die is, zal ik ook hier uitkomen.
Ik voel dat de definitie van “thuis” langzaam begint door te schemeren. Misschien moet ik mijn roeispanen toch maar weer oppakken en beginnen met roeien. Het is een feit dat zodra je stopt met roeien, je altijd midden op zee blijft zitten… laat nummer elf, twaalf en dertien maar komen… 13… 10 en 3. Hmm!
Een voorbeeld van hoe je hoofd je voor de gek kan houden: ik zit op het terras in het centrum van Domodosolla. Ik heb honger en ga ergens zitten. Op de menukaart zie ik gnocchi staan, daar heb ik zin in. Een flink bord met de aardappel/meelstengels wordt voor m’n neus gezet. De rand ligt vol met parmigiano en de gnocchi drijft in een (waarvan ik dacht) parmigiano-bechamelsaus. M’n bord is halverwege leeg en het smaakt verrukkelijk!
Dan lees ik op de menukaart dat het geen parmigiano is maar gorgonzola. En onmiddellijk stop ik met eten! Als er een stuk blauwe schimmelkaas voor m’n neus staat, ga ik over mijn nek. En nu eet ik een half bord leeg omdat ik aan de voorkant niet wist dat het gorgonzola was. Kennelijk vind ik het wel lekker. Misschien alleen als het anders bereid wordt. Maar de rest heb ik toch laten staan. Alleen de gedachte al dat ik een half bord blauwe schimmelkaas naar binnen geschoven heb, maakt me misselijk.
Maar goed, de kern… ik ben nog even voorzichtig met het delen wat begint door te schemeren . Laat de gedachten eerst maar eens even weken. Ik zal er nog op terug komen. Terwijl de eerste helft van de portie me echt goed gesmaakt heeft, wil ik nu die vieze smaak uit m’n mond… ‘Un caffè per favore!‘.
–
Holy shit! Ik wil dus net mijn blog bijwerken en moest naar beneden scrollen… Ik heb niet eens door dat ik al zoveel geschreven en gefotografeerd heb. Ik sta er zelf van te kijken! Maar ik doe het echt met veel plezier, het doet me goed! Ben net terug van een hapje eten en lig op bed. Een foto van het zaakje waar ik gisteren die overheerlijke pizza gegeten heb en net een supergoede cheeseburger.
Vandaag is het belangrijk dat ik goed mijn nachtrust pak. Morgen rond 09:00 uur is als alles goed gaat m’n bussie klaar. Voltanken die hap en dan vlam ik in één keer door naar Nederland. Mijn moeder stuurde dat er in Zwitserland een aardverschuiving is geweest. Precies langs mijn route morgen. Normaal heb ik een grafhekel aan ramptoeristen, maar het idee om daar een fotoverslag van te maken is verleidelijk. Ik kijk wel. Ik merk dat mijn gemoedstoestand invloed heeft op mijn fotografie. Logisch ook want mijn kijk op de wereld is anders. Dan zie ik het net even minder goed… de hoeken, voorgrond/achtergrond, lichtspel en compositie. Dit is het stadje waar ik me begeef: Domodossola.
Ik ga nog een aflevering van Dexter kijken en op een oor! Morgen staat een lange dag te wachten… Alle dagen zijn even lang, maar ik bedoel een intensieve dag! Ik hoop zo dat de bus in orde is!
Weltruste!
–
DAG 10 – Italië, Piëmont, Iselle
Liedje van vandaag: ‘Douwe Bob & Jacqueline Govaert – I Do’
Buongiorno!
Eindelijk, ik heb een keertje goed geslapen. Om 09:30 uur belde de garage mij op om te zeggen dat de bus klaar was en alles nu in orde was. Ben eerst gaan douchen en ontbijten en daarna de bus opgehaald. Bij het afrekenen liet hij me zien dat de kosten voor de dieselleiding niet in rekening gebracht zijn en kennelijk viel ook de sensor nog onder de garantie. Geen idee, maar ik heb m’n mond gehouden. Ook heeft hij mij nog iets van korting + twee jaar garantie gegeven voor het ongemak.
Ik ben weer onderweg! Ik sta nu te wachten op de autotrein in Iselle. Het is een rechtstreekse verbinding naar het Zwitserse Brig. Het scheelt me een behoorlijk aantal kilometers maar kost me een prachtige route over de Sempione pass. Kiezen of delen… Als ik meer vertrouwen in de bus gehad had, was ik over de pass gereden.
Als je zegt dat alles met een reden gebeurt, klopt dat eigenlijk altijd. Het is een manier om alles wat gebeurt te rectificeren. Er zijn namelijk niet altijd een aantal levenskeuzes die je kan kiezen als een soort multiple-choice keuze. En dat je daar dan de beste optie van kan kiezen. Je pad gaat altijd door, ongeacht welke keuze je maakt. En op sommige dingen heb je gewoon geen invloed. Die moet je maar incasseren. Gebeurt dit met een reden? Vast wel, maar als het niet gebeurt was, gebeurt dat dan ook met een reden? Snap je? De vlieger gaat hoe dan ook ALTIJD op.
De trein komt, alle auto’s vanuit Brig rijden eraf. Ik moet nog even wachten. De trein vertrekt om 12:23 uur. Keep you posted!
–
DAG 11 – Nederland, Limburg, Landgraaf
Liedje van vandaag: ‘DIRECT – All In Vain (De Duif Session)’
Goedemorgen!
Ik ben weer terug… Nederland. Nog even terug naar gisteren. Wat was het een lange dag! Na ongeveer twee uur wachten op de eerste trein kon mijn reis terug dan ook eindelijk echt beginnen. Ik sta vooraan in de rij. Het enige wat ik dacht was ‘ik hoop voor al die mensen achter mij dat de bus gewoon start als ik dadelijk van de trein af moet’. Mij maakte het niet meer uit. Ik zou alle spullen die ik nodig heb eruit halen en dat dingen daar laten staan. Jullie mogen ‘m hebben. Maar ik ga helemaal niet als eerste de trein op, er is kennelijk een bepaald laadsysteem en een aantal auto’s gaan voor me. Een ouder koppel in een Ferrari gaat voor me. Je zag aan de auto dat de man de auto gebruikt waar die voor bedoeld is. Mevrouw had de voetjes op het dashboard en de velgen hadden meer stoepranden gezien dan menig stratenmaker. Kennelijk als geld geen rol speelt, ga je dingen voor lief nemen. Maar dat is slechts een ongetoetste aanname van mij.
Ik rij de trein op… de treinrit duurt ongeveer twintig minuten. Tijd voor een powernap. Er komt licht aan het eind van de tunnel, ik ben in Zwitserland. Het Zwitserse landschap is prachtig! Gek dat het wel dezelfde regio is, maar de bergen toch totaal anders zijn dan in Italië. Het is ongeveer drie kwartier rijden tot de volgende autotrein en het is geen straf om over dit soort wegen te rijden. Het vertrouwen in de bus is er nog niet. Niet gek, maar hij loopt wel goed… beter dan die ooit gedaan heeft.
Ik ben bij het tweede autotreinstation in Goppenstein. De trein rijd je in ongeveer vijftien minuten naar Kandersteg. Zodra ik de tunnel uit kom zie ik links van mij een paar waaghalzen aan een glider hangen. Wauw, dat zou ik nu ook wel willen. Een soort van ultiem gevoel van vrijheid en het meest waanzinnige uitzicht. Het valt me op dat ze in de buurt van de Rode Wouw zweven. Dat is een grote roofvogel. Het zijn meesters in het opzoeken van thermiek, waardoor je lekker lang in de lucht kan blijven.
Vanuit hier is het alleen maar asfalt. Hoe meer noordelijk ik rijd, des te kleiner de bergen worden. Door de voorruit zie ik er nog nauwelijks één. Dan nog maar een laatste keer terugkijken. Dankjewel bergen! Voor de mooie tijd en de o zo harde, maar belangrijke lessen. Ik ga jullie missen!
Vlak voordat ik de Duitste grens overrijdt, zegt Google Maps dat ik een afslag moet pakken, dus dat doe ik. Hij stuurt me naar een rotonde om vervolgens weer de vierde afslag te pakken en terug de snelweg op te rijden… Het is maar tien minuten extra maar wat onnozel, maar goed… alles gebeurt met een reden…
Het is druk op de weg, vrijdagmiddag en iedereen wil graag naar huis. Het is eigenlijk van file tot file rijden. Net dat je denkt dat je eindelijk kan doorrijden gaat het van 130km/u naar 0. Er is verderop een ongeluk gebeurt. In de spiegel zie ik politie aankomen. Als ik tien minuten eerder was geweest zat ik met m’n neus er bovenop, bedankt Google!
Het is 17:00 uur geweest, het wordt rustig op de weg. Vrachtwagenchauffeurs zijn klaar met werken en de snelweg wordt leeg. Eindelijk, nu gaat het snel! Ik kom aan in Aken waar ik sinds twee weken weer de kleuren van een zonsondergang zie! Wauw, die heb ik gemist. Als je omringt door bergen bent zie je dat niet, de zon verdwijnt snel achter de machtige rotspartijen. Zodra ik de Nederlandse grens overrijdt voel ik mijn hartslag omhoog gaan en mijn ogen vullen zich met tranen. Er is niet een direct aanleiding waarom dit gebeurt. Ik denk dat het de ontlading is van de afgelopen twee weken, gecombineerd met een geluksgevoel dat de bus me niet in de steek heeft gelaten. Meer dan 3000km gereden, maar ik ben er!
De bus parkeer ik op de oprit bij mijn ouders en het vechten tegen de emoties lukt me niet meer. Wat een reis… Het beseft dat het erop zit, komt binnen. Ik voel alles tegelijk… Verdriet, blijdschap, frustratie, euforie en alles wat ertussenin valt. Mijn ouders komen naar buiten. Ik had ze al meer dan een maand niet gezien. De knuffel van mijn moeder voelt als een warme deken over een afgekoeld hart. Voor het eerst sinds een lange tijd ben ik blij dat ik thuis ben. Ik blijf niet lang, want ik heb afgesproken met Daan en Joe bij Kakauw. Wat verheug ik mij om die twee weer te zien! Een vanouds gezellige avond, met muziek, knuffels, een lach en een traan.
Ik ben er weer!
Aan alles komt een einde. De reis zit erop… En dus is zijn dit mijn laatste woorden van dit blog. Het raakt me! Ik had nooit durven dromen dat ik het lef had om zo open en kwetsbaar te zijn. Het schrijven van dit blog heeft me zoveel inzichten gegeven, lessen geleerd en letterlijk dingen van mijn hart kunnen schrijven en het heeft mijn passie in fotografie teruggebracht. Ondanks dat er veel tegenslagen zijn geweest ben ik dankbaar voor alles. Als de groei buiten je comfortzone ligt, dan ben ik de afgelopen twee weken enorm gegroeid. De groeipijnen voel ik nog steeds in mijn lichaam. Alsof ik zes uur in de gym ben geweest.
Oja, ik zou er nog op terugkomen… mijn inzichten…
Ik kan emotioneel zijn, maar ook veerkrachtig, Ik kan mezelf verliezen, maar ook weer terugvinden. Ik kan veel huilen, maar ook veel lachen. Ik ben zeer sociaal, maar ook een einzelgänger. Ik kan ontzettend goed afdwalen, maar toch altijd bij de kern uitkomen. Ik kan bijzonder koppig zijn, tegelijkertijd ook buigzaam. Ik vind mezelf vaak terug in het donker, maar stap uiteindelijk altijd weer in het licht. Ik ben alles en niets tegelijkertijd. Maar als ik alles kan zijn? Dan kan ik ook mijn eigen thuis zijn!
Ik denk dat thuis een gevoel, een plek én de mensen om je heen zijn. De plek en de personen die je gemaakt hebben tot het mensje wat je bent geworden. Een soort van haven waar je bent gevormd tot de persoon die je nu bent. Maar dat is niet genoeg! Je moet je er ook toe kunnen verhouden… je moet het erkennen. Het zijn als twee magneten, ieder met zijn plus- en minkant. Plus en plus duwt van elkaar af, min-min ook… Maar als je jezelf of de plek zo kan draaien dat het plus/min wordt, trek je elkaar aan. Wat thuis bepaald is hoe jij je verhoudt tot wat echt belangrijk is en dat erkennen. Thuis kan overal zijn, het is maar net waar je je toe verhoud… of tot wie. Wie, wat of waar dat voor mij is, houd ik voor mijzelf.
Vanuit de grond van mijn hart wil ik jullie bedanken! Bedankt dat je de tijd en moeite in mij gestoken hebt om dit blog te lezen. Bedankt voor de mooie reacties en het zo nu en dan inchecken hoe het met mij gaat. Bedankt dat ik me gezien voelde. Bedankt dat ik mij geliefd voelde. Bedankt voor jullie steun. Bedankt voor het meehelpen groeien.
Ik vond het best moeilijk om te doen… niet het schrijven van de 9229 woorden, maar het delen. Dit blog was niet voor jullie, maar voor mijzelf. En hopelijk mag het dienen als inspiratie voor mensen die soms hun eigen rugzakje te zwaar vinden. Het van mij afschrijven en delen voelde als een soort van verlichting. Het heeft mijn passie in fotografie aangewakkerd en ben dichter bij mijzelf mogen komen.
Dank, dank, dank!
Grazie mille, arrivederci!